Απόσπασμα

[...]

Αινίγματα αναπάντητα τραχύνουν τ’ άγγιγμά σου
ματώνουνε τα δάχτυλα πριν πέσουν στο καρφί.
Κυρά μου μόνο πρόσταξε να δω απ’ τ’ άνοιγμά σου
τον τόπο αυτόν που κάποτε ευφράνθηκε η αφή.

Φυλάς βαρύ αναλγητικό ένα κλωνάρι δυόσμο
οσφραίνεσαι τα χνότα σου· αγρύπνια και βροχή
και τα μαλλιά να κρέμονται μέχρι τον κάτω κόσμο
κει που μουλιάζει η των σοφών πνιγμένη υπεροχή.

Σημάδια ανεξίτηλα στα χείλη και το βλέμμα
ακούγονται φαντάσματα να πλέκουν τον καιρό
γεμίζουν άφοβα το νου και τους αρμούς με αίμα
για λόγχη μ’ ένα στίχο τους λόγο θανατερό.

Κρυφοκοιτά μι’ ανατολή του κόσμου το ταβάνι
κύμα στυφό σαν ενοχή αφρίζει στο παρόν
οι αλήθειες π’ αρνηθήκαμε σα σκόρπιο καραβάνι
αποζητούν τον άξονα των πρώτων ημερών.

Ανάληψη

Τα μυστικά ξενύχτια μας ιδρώνουν διάφανο αίμα
νωχελικά μονόπρακτα με τα κεριά σβηστά
μοιάζουμ’ αλήθειες που διψούν και πίνουν φρέσκο ψέμα
κρύα του θάνατου πνοή απ’ τον γκρεμό ξυστά.

Αισθήματα που μέθυσαν για κάποιο ξένο κρίμα
τη θέρμη τους απόθεσαν σε χάδια ηδονικά
καυτό φουσκώνει ενδόμυχα της μοναξιάς το κύμα
βαριά τα μάτια νοσταλγούν κλεμμένα ιδανικά.

Μάτια που θ’ αναβλύσουνε υγρό το μοιρολόι
θωρούν μακριά λογίζοντας με στεναγμούς τη γη
απάτη πρασινότερη η αντικρινή μας χλόη
απλώνει χέρι και τραβά μι’ ακόρεστη φυγή.

Της νιότης τ’ ανατρίχιασμα ξεπλύθηκε με λόγο
μι’ αγάπη μόνο του’ τυχε να ζει τη σκοτεινιά
τις ώρες του αναπαμού μόνο θυμό και ψόγο
κι η φήμη να χρεώνεται τη λάθος ρετσινιά.

Χαρτί μυρίζεις και καφέ· οσμές λησμονημένων
κρυφό ρολόι ζύγιασε για αιώνες τη στιγμή
μοιάζει σημάδι γνώριμο στα μάτια των χαμένων
που πρόωρα το φόρτωσαν αξία και πυγμή.

Οι φλέβες πάντοτε ποθούν το αίμα των αγγέλων
τα γόνατα ξυλιάζουνε στης μνήμης τα σκαλιά.
Πες μου ποιος είδε πάνω του σφραγίδα απ’ το μέλλον
και τα οστά του φύλαξε μακριά απ’ τα σκυλιά.

Σκληρές τις λέξεις ντύνεται η μοίρα από φθόνο
τα λιγοστά φωνήεντα κρεμάει στα μαλλιά
τροχίζονται τα σύμφωνα σαν έτοιμα για φόνο
χωρίς ρανίδα τύψεων και δάκρυ ούτε σταλιά.

Τα μυστικά ξενύχτια μας απλώνονται σαν χιόνια
-το κρίμα δεν χρεώθηκε ποτέ στη χαραυγή-
κι είναι θολά σαν όνειρα, λευκά σαν τα σεντόνια
απόκοσμα τα πάθη τους φιμώνουν την κραυγή.

Πρωτοδημοσιεύτηκε στο Ποιείν

Με τον τρόπο της Virginia Woolf

Φέρε το μαύρο μου παλτό
μες στην ντουλάπα κλειδωμένο το’ χω αφήσει.
Είναι αιώνες ξεχασμένο από τα μάτια της ζωής
κι έχει ποτίσει μυρωδιά από ναφθαλίνη.
Θα το φορέσω και θα βγω έξω στο δρόμο
σέρνοντας βήματα βαριά
θα περπατήσω ως την άβολη λεωφόρο των ηρώων
και θα σταθώ μ’ ένα τριαντάφυλλο στα ξυλιασμένα δάχτυλα
ψελλίζοντας τετράστιχα
και ξεχασμένους μονολόγους που θάφτηκαν στη σκόνη.
Ανύποπτοι οι περαστικοί θα με νομίσουν για τρελό
θα με χλευάζουνε οπάλινα τα χείλη
και θα με φτύνουν που δεν άστραψα ποτέ μου
σαν τους χρυσούς κυνόδοντες που έντεχνα σκεπάζουν τώρα πια.
Έπειτα
τις άδειες τσέπες θα γεμίσω μ’ ό,τι βρω
χρόνια βαρίδια που μου στράβωσαν τους ώμους
και γανωμένους έρωτες
που μου τσακίσανε τη μνήμη μ’ ένα σάλτο
κι ύστερα όνειρα βουβά
που κάθε βράδυ στοίχειωναν τα μάτια μεθυσμένα
και ζύμωναν τον ύπνο μου με σηκωμένα τα μανίκια ως τους αγκώνες.
Θα’ ναι πολλά
κι ίσως τα γόνατα λυγίσουν απ’ το βάρος
όμως εγώ θα στυλωθώ
θα υποδυθώ ότι αντέχω άλλο τόσο
και μ’ ό,τι έχω στιβαρό
θα βρω ένα λάκκο με νερά στην άκρη της ασφάλτου
και θα ξαπλώσω μέσα του σφαλίζοντας τα μάτια.

Πρωτοδημοσιεύτηκε στο Ποιείν.

Μυθολογία

Μνήμες δεν υπάρχουν, δεν με βοήθά η ηλικία. Με βοηθά όμως η μυθολογία κι αυτή είναι μεγάλη.

Ακούμε τη "Σονάτα του σεληνόφωτος" από τον ίδιο.

(Κλικ)

Get this widget Track details eSnips Social DNA

23 του Μάρτη

Ένα όνομα και μια δήθεν γνωριμία που με έκανε να αποπροσανατολιστώ από τον κόσμο μου για λίγο. Μετά κατάλαβα πως το όνομα δεν είχε σχέση με τον αποπροσανατολισμό, μόνο ο αποπροσανατολιστής ήθελε να δείξει για δικό του κάτι που δεν είχε: το όνομα. Μαγκιά; Έληξε αναίμακτα. Ύστερα από μήνες το όνομα μού στέλνει μήνυμα με την υπογραφή Fontaine για κάτι άσχετο που αφορούσε το ΜusicΗeaven. Κουβέντα, γέλιο και σκέψεις από κοινού και ξέχωρα ο καθένας. Έπειτα έρχεται η αναγνώριση από μέρους μου. Α, είσαι η «εγώ πατώ στον ουρανό». Χαμόγελο. Τραγούδια πάνε κι έρχονται, πληροφορίες, ανέκδοτα και στίχοι που είναι απαραίτητοι. Άμα δεν ξέρεις αυτόν τον στίχο… Ύστερα το μπλογκ. Ανδρομέδα, μια τρελή του φεγγαριού που γράφει και γράφει και γράφει. Τηλέφωνα τα πρωινά, τηλέφωνα το απόγευμα, τηλέφωνο πριν τον ύπνο. Χτυπήματα στην πλάτη που μου έδωσαν ορμή για παραπάνω. Μια συμπάθεια για τα όσα της έδινα και διάβαζε που άλλος δεν την είχε νιώσει ποτέ ως τότε. Κι άλλα τηλέφωνα. Και η Άρκτος να μην ανακοινώνει αποτελέσματα. Χάσαμε, της έλεγα. Θα δεις όταν βγουν, μου έλεγε. Κι άλλα τηλεφωνήματα για το πώς και το γιατί. Κι άλλο, τρία δευτερόλεπτα μετά, για μια συμβουλή που ξέχασε ή ένα στιχάκι που μόλις σκάρωσε. Και η Μ. να θυμώνει κι ο ΟΤΕ να χτίζει γραφεία με τα δικά μας πολύωρα τηλεφωνήματα. Δεν παρεξηγώ.

Μια παύση από μέρους μου, μια απόσταση χωρίς καλά- καλά να έχω ζυμώσει λόγους κι ένα αιφνίδιο τηλεφώνημα πέρσι τέτοια εποχή, την ώρα που ανέβαινα στο καραβάκι για Πειραιά. Υπέροχη ημέρα. «Δυστυχώς δεν μπορώ το βράδυ στον Σταυρό του Νότου…». Όχι, δεν είχα τίποτα κανονισμένο μήτε κούραση να με δένει στο νησί μου. Είχα μόνο την εντύπωση πως θα έρθουν κι άλλες βραδιές να βγούμε κι άλλα γενέθλια να γιορτάσουμε. Μαλακία. Της το χρωστάω. Έπειτα το καλοκαίρι κι όλα γρήγορα. Όλα. Τα όχι και τα μη. Ο Σ. να μην μιλάει για το πού και το πώς πανάθεμά τον. Και να μην ξέρω άλλον κανένα και να φέρνω βόλτες γύρω μου και μέσα μου. Κι άλλα τηλεφωνήματα και «είμαι καλά τώρα, σε λίγο βγαίνω και τα λέμε». Κι ένα μήνυμα από τον αποπροσανατολιστή, καυτό μεσημέρι ενώ σκαρφάλωνα τις άνυνδρες πέτρες της Κύθνου μου, λες και ήταν μοιραίο εκείνος που με έφερε κοντά, εκείνος να με στείλει. Με θέα το πέλαγο και κάτω αριστερά την Παναγιά την Κανάλα.

Γυρνώ και ξαναγυρνώ στα ίδια και συλλογίζομαι πως αν ο Θεός θέλει να σε δοκιμάσει για δικό του, σου δίνει κάτι που σε ξεχωρίζει από το κοπάδι. Αυτό που δεν ξέρω είναι τι γίνεται αν περάσεις τη δοκιμή. Σε παίρνει κοντά του βιαστικά να μην σε χάσει;

Το τραγούδι θα άρεσε πολύ στην Πηγή μας.
Ίσως να της αρέσει κι έτσι.

Get this widget Track details eSnips Social DNA